Tuesday, November 26, 2013

Uroczysty bankiet JCYC na pożeganie sezonu żeglarskiego w Chicago



W sobotę 23 listopada 2013 członkowie i sympatycy Joseph Conrad Yacht Club, pierwszego polskiego klubu żeglarskiego działającego poza granicami Polski, zebrali się na dorocznym bankiecie, na którym podsumwano i pożegnano kolejny udany sezon. Zarząd klubu na czele z Komandorem Grzegorzem Gołąbkiem, zorganizował tegoroczne spotkanie z myślą o uhonorowaniu uczestników i zwyciezców tegorocznych klubowych regat, przypomnieniu sukcesów polskich żeglarzy na świecie, ale też, aby zasilić fundusze na remont i utrzymanie barki "Konrad", która od wiosny tego roku jest oficjaną siedzibą JCYC w Chicago.



W tym roku, dzięki byłemu Komandorowi Izydorowi Ryzak, uroczystość ta odbyła się w niecodziennym miejscu, bo w siedzibie innego klubu żeglarskiego, Columbia Yacht Club, która znajduje się na statku przycumowanym na stałe przy brzegu jeziora Michigan w pobliżu skrzyżowania ulicy Randolph i Lake Shore Drive w Chicago. Tutejsza sala restauracyjna szczyci się jednym z najlepszych widoków na jezioro Michigan i Chicago, a tutajsza kuchnia dorównuje najlepszym w mieście. Dzięki uprzejmości gospodarzy, uczestnicy naszej gali mieli również okazję zwiedzić cały statek włącznie z mostkiem kapitanskim, skąd rozpościera się niezapomniany widok na miasto.

Nasz bankiet uświetnił swoją osobą Zastępca Konsula Generalnego w Chicago Robert Rusiecki wraz z małżonką Moniką, który podczas oficjalnej części wieczoru wręczył puchar sponsorowany przez Ambasadora RP dla zwycięzców tegorocznych regat JCYC (Yellow Mellow). Dla przypomnienia warto wspomnieć, że sam Ambasador RP w Stanach Zjednoczonych Ryszar Schnepf i Konsul Generalny RP w Chicago Paulina Kapuścińska przyglądali się zmaganiom naszych załóg w sierpniowych zawodach.





Liczne uczestnictwo w bankiecie i wspaniała atmosfera przyczyniły się do jego sukcesu. Równocześnie udało nam się uzbierać fundusze pozwalające na realizowanie dalszych planów klubowych związnych z siedzibą klubu i jej utrzymaniem. Serdecznie dziękujemy wszystkim uczestikom bankietu, którzy wsparli JCYC, poprzez swoje uczestnictwo. I już dzisiaj zapraszamy wszystkich miłośników żeglarstwa na przyszłoroczny uroczysty bankiet podsumowujący sezon żeglarski, kiedy to przypada jubileusz 45-lecia naszego Joseph Conrad Yacht Club.
 
Anna Grochowska
Vice Komandor JCYC

Thursday, October 3, 2013

Lekcja pod żaglami dla polskich dzieci



W Chicago, pod koniec września sezon żeglarski dobiega końca. Właściciele jachtów powoli przymierzają się do wyciągania łódek z wody na zimę. Ważniejsze regaty na jeziorze Michigan już są za nami, i teraz, żeglarze wykorzystują słoneczne i cieplejsze dni na rejsy z rodzinami i przyjaciółmi.  I właśnie we wrześniu kilku członków Joseph Conrad Yacht Club postanowiło udostępnić swoje jachty i zorganizować rejs dla dzieci polonijnych.



Pomysł ten chodził już nam po głowie od jakiegoś czasu, ale dopiero w tym roku udało się go zrealizować. Jeden z założycieli naszego klubu i nasz były Komandor, Izydor Ryzak od kilku lat współpracuje ze środowiskiem amerykańskim i organizuje darmowe rejsy dla dzieci, które nie miałyby inaczej szansy na doświadczenie sportu żeglarskiego. I to właśnie Izydor podsunął pomysł nawiązania kontaktów z organizacjami polonijnymi, aby udostępnić nasze łódki na takie nieodpłatne rejsy dla polskich dzieci.





Zorganizowanie tego pierwszego rejsu nie było łatwe. Latem nasze jachty i ich właściciele są skupieni na regatach i klubowych imprezach, a większość dzieci ma wakacyjną przerwę, więc trudno było cokolwiek ustalić. Na jesieni natomiast dzieci idą już do szkoły i w tygodniu nie ma szansy na taki rejs. Pod uwagę można było wziąć tylko soboty i niedziele. Z kolei z powodu szkoły polskiej soboty również były pod znakiem zapytania. Dochodzi jeszcze jedna sprawa: odpowiednia pogoda. Zapewnienie pogody, kiedy organizuje się rejs z kilku tygodniowym lub miesięcznym wyprzedzeniem jest naprawdę niełatwe. Organizatorzy i uczestnicy takich wypraw muszą więc być przygotowani na zmiany godziny lub terminu rejsu. 



Mając w planach organizowanie takich rejsów dla polonijnych dzieci i młodzieży częściej, postanowiliśmy zrobić to najpierw na mniejszą skale, aby zapewnić wszystkim zarówno zabawę jak i bezpieczeństwo. Postanowiliśmy, że na początek będzie łatwiej ogarnąć i kontrolować wszystko na dwóch jachtach, aby w międzyczasie notować wszelkie pomysły do przygotowania kolejnych bezproblemowych wypraw. Do tegorocznego rejsu przygotowały się dwa jachty: „Karolinka” Izydora Ryzaka i „Husaria” Krzysztofa Kamińskiego (który także jest byłym Komandorem JCYC).
Na nasz pomysł odpowiedzieli z entuzjazmem rodzice dzieci ze wspólnoty religijnej Neokatechumenat przy kościele Św. Jakuba. W sobotę, 21-szego września o godzinie 1-szej po południu w porcie DuSable przy ulicy Randolph witałam się z 19-ciorgiem dzieci i ich 5-ciu opiekunami. Dzieci były w wieku od czterech do siedemnastu lat, więc podzieliłam ich na grupę „młodszą” i „starszą”. Ośmioro maluchów, dwoje rodziców, Izydor Ryzak i ja pływaliśmy na „Karolince”. A jedenasto-osobowa „starszyzna” wraz z rodzicami i załogą Krzysztofa Kamińskiego pływali na większej „Husarii”. 






Ależ to był udany rejs! Dopisała nam wspaniała słoneczna pogoda, co prawie równało się z cudem wiedząc, że cały tydzień w Chicago szalały ulewne deszcze i burze.  Przez cały dwugodzinny rejs dzieci bez żadnych obaw poruszay się swobodnie z górnego pokładu na dół do kokpitu, czy z dziobu na rufę i  z powrotem. Odkrywały każdy zakątek z przejęciem. Otwierały każde okienko i szafke setki razy. Uśmiech z twarzy im nie schodził. Mogły tylko narzekać na grube i czasami niewygodne kamizelki ratunkowe, które były wymagane podczas całego rejsu. Ale nikt nie narzekał! Byłam szczęśliwa widząc uradowane dzieci, które nawet po ukończonym rejsie nie chciały schodzić z łódki.
Jestem ogromnie wdzięczna rodzicom ze wspólnoty na Jakubowie za pomoc w zorganizowaniu tego rejsu. Podziękowania należą się także dla Izydora Ryzaka i Krzysztofa Kamińskiego za udzielenie swoich jachtów i za bezpieczny przebieg rejsu. Nie mogę też ominąć załogi złożonej z Macieja Wszelakiego i jego małżonki Beth, bez których pomocy „Husaria” nie mogłaby brać udziału w tym rejsie. Natomiast Mariuszowi Zych dziękuję za udokumentowanie tego całego wydarzenia w fotografii. Mam nadzieję, że w przyszłym sezonie żeglarskim uda nam się zorganizować więcej takich wypraw.

Anna Grochowska
Vice Komandor JCYC

Wszystkie organizacje polonijne czy szkoły polskie zainteresowane wprowadzeniem dzieci do żeglarstwa prosimy o kontakt z naszym klubem  www.jcycchicago.com lub grochowska@hotmail.com

Saturday, September 7, 2013

Old Boys Cruise: 12-ty rejs Komandorów Klubu Żeglarskiego im. Józefa Konrada Korzeniowskiego


Chciałabym odnotować jedno z kolejnych wydarzeń naszego klubu. Henry Luber, pierwszy Komandor klubu żeglarskiego Joseph Conrad Yacht Club, przy współpracy z JCYC, zorganizował kolejny coroczny rejs dla byłych oficerów naszego klubu w podziękowaniu za wieloletnią działalność."Old Boys Rejs" to tradycja w naszym klubie, którą Henry zainicjował w 2001 roku. I od tego czasu, co roku, byli komandorzy i  członkowie zarzadu, na zaproszenie JCYC, przybywają do Chicago z wielu stron (jak np. sam Henry z Kalifornii), aby uczestniczyć w tym spotkaniu.
 



Sam rejs zwykle rozpoczyna się w DuSable Harbor, gdzie kilka jachtów reprezentujących JCYC czeka na zaproszonych gości.
W tym roku, w sobotę 7-mego września o godzinie 10-tej rano, czekały tam też trzy gościnne łódki: "Forte Sea" (Grzegorz Gołąbek), "Nereia" (bracia Mirosław i Wojciech Niedzińscy) i "Husaria" (Krzysztof Kamiński). Po rozdzieleniu przybyłych na 3 załogi, łódki wypłynęły na jezioro Michigan na kilku godzinną wyprawę. Tego dnia chmury zbierały się na horyzoncie przepowiadając deszcz, na szczeście dzięki silnemu wiatru z zachodu nie dotarły one nad Chicago. Podczas żeglowania był czas, aby młodsi oficerowie mogli poznać starszych kolegów i koleżanki i wymienić się doświadczeniem w prowadzeniu klubu. Był też czas na pamiątkowe zdjęcia. Na zakończenie udanej wyprawy jej uczestnicy wybrali się na wspólny obiad do portowej chińskiej restauracji, gdzie kontynuowano rozmowy i rozważano przyszłe plany działania dla JCYC.




Warto tutaj zaznaczyć, że od 1969 roku, kiedy to nasz klub został założony, wybraliśmy już 15-stu komandorów i aż 7-miu z nich mogło dołączyć do tegorocznego rejsu: Henry Luber, Jerzy Krzaczyński, Mirosław Niedziński, Wojciech Niedziński, Janusz Ciurla, Krzysztof Kamiński i obecny Komandor JCYC Grzegorz Gołąbek. 
Wszystkim gościom, którzy dotarli do nas w tę sobotę, właścicielom jachtów użytych w rejsie i głównemu organizatorowi Henrykowi Luber dziękujemy.  Mamy nadzieję, że za rok więcej byłych członków zarządu będzie mogło do nas dołączyć. Do następnego rejsu "Old Boys"! Ahoj!

Anna Grochowska, 
Vice-Komandor
Joseph Conrad Yacht Club

Wednesday, September 4, 2013

Husaria w Tri-State Regatta 2013



Tri-State Regatta to doroczne wyścigi żeglarskie odbywające się podczas Labor Day Weekend na południowej części jeziora Michigan od 1940 roku. Są to właściwie ostatnie liczące się regaty sezonu dla najlepszych załóg ścigających się po Wielkich Jeziorach. Te czterodniowe regaty podzielone są na trzy etapy tzw. "nogi", a każda z tych „nóg”, jak wskazuje nazwa wyścigu, kończy się w innym stanie. I tak pierwszy etap z Chicago prowadzi do St. Joseph (St. Jos) w stanie Michigan. Kolejny etap ma zakończenie w Michigan City w Indianie. A linia mety znajduje się tam,  gdzie regaty się rozpoczęły, a więc w Chicago w stanie Illinois.  

W tym roku miałam szczęście brać udział w tych regatach na słynnym z wielu wygranych jachcie Husaria (Farr50), którego właścicielem jest Kpt. Krzysztof Kamiński. I choć znam Krzysztofa od dawna, bo jesteśmy przecież w tym samym Joseph Conrad Yacht Club nigdy wcześniej nie było okazji, aby razem pożeglować. 

W piątek 30-tego sierpnia o 6-tej wieczorem dotarłam jako ostatnia do portu przy Chicago Yacht Club, gdzie reszta załogi (10 osób) już czekała gotowa do wyścigu.  Start naszej grupy był ustalony na 6:40, więc bez większych powitań wrzuciłam moje tobołki na jedną z koi pod pokładem i pomagałam reszcie odcumować od brzegu. Trzeba było się spieszyć na linię startu, ale też trzeba było się śpieszyć ze zmianą ubrań na sztormowe, bo nad naszymi głowami zbierały się czarne chmury i po chwili rozpętała się burza.



Z powodu tego niespodziewanego, ale bardzo burzliwego sztormu, (który jak się później dowiedziałam spowodował wiele szkód nie tylko na wodzie, ale i na lądzie) start do Tri-State Regatta został przesunięty do odwołania.  Warunki pogodowe naprawdę nie były sprzyjające do rozpoczęcia wyścigów. W strugach wody i w ciemnościach, które zapanowały nad jeziorem nie tylko nie było widać flag komisji startowej, ale też samej łodzi komisyjnej. Z powodu opóźnienia, na wodzie zrobiło się tłoczno, bo choć w planach każda sekcja miała startować o innej godzinie, teraz wszyscy naraz krążyli wokół linii startu.  Dodatkowo wiatr był tak silny, że nie było słychać komend wydawanych przez naszego skipera Ireneusza Zubko, a komunikacja radiowa z komisją właściwie przestała istnieć. Jedynie dzięki błyskawicom, które oświetlały jezioro byliśmy w stanie oszacować w jakim miejscu się znajdujemy. I dzięki tym błyskawicom zobaczyliśmy krążący obok nas jacht Erizo de Mar naszego klubowego kolegi Toniego Czupryny, który też startował w regatach. 


Deszcz chociaż ulewny był ciepły i ustał po pół godzinie.  Wznowiono regaty i zostało nam tylko walczyć z ustawianiem żagli na silnym wietrze. I pech chciał, że właśnie w tym momencie, przed samym startem, pękł nam obciągacz bomu grota. Na szczęście usterki na jachtach dla Irka i Krzysztofa to nie nowość i zareagowali błyskawicznie, aby tę awarię usunąć, i zapewnić bezpieczeństwo całej załodze. Ta awaria kosztowała nas dość duże opóźnienie na linii startu (przekroczyliśmy ją jako ostatnia jednostka w wyścigu), ale nawet do głowy nam nie przyszło, aby się zniechęcać i poddać bez walki. Tym bardziej, że po naszym starcie pogoda jakby w nagrodę odmieniłą się na naszą korzyść. 
 
Nasz genialny skiper Irek, zaryzykował niekonwencjonalną taktykę przewidując zmianę wiatrów i wybierając kurs odmienny od pozostałych żaglowców, co dość szybko nam się odpłaciło i pozwoliło nadrobić stracony czas. I już po godzinie od startu dogoniliśmy uciekającą nam flotę, a po dwóch godzinach wysunęliśmy się na jej czoło. Silne wiatry spowodowały, że wyścig skończył się w wyjątkowo krótkim czasie. My sami wpłynęliśmy do portu tuż po 2-giej nad ranem, jako 4-ta jednostka na mecie (ze 100 biorących udział w tegorocznym wyścigu). I choć w tej pierwszej „nodze”, po przelicznikach zajęliśmy dopiero czwarte miejsce w grupie to już w kolejnych dwóch etapach nie daliśmy szansy nikomu zajmując dwa razy pierwsze miejsce. Cieszy nas zwłaszcza fakt, że na drugiej i trzeciej „nodze” przegoniliśmy słynny jacht Caliente, który pierwszą „nogę” wygrał nie tylko w naszej klasie, ale i w kategorii Over All (tzn. wśród wszystkich 100 łodzi).  




Warto tutaj też wspomnieć, że jacht naszego klubowego kolegi Erizo De Mar nie brał udziału w Tri-State Regatta, tylko w Bi-State Regatta (które zresztą wygrał w swojej klasie w obie strony). Zorientowałam się o tym dopiero na mecie w St. Jos przy czytaniu wyników pierwszego etapu. Okazało się, że to już drugi rok organizowane są do wyboru regaty pomiędzy dwoma lub trzema stanami.  Teraz załogi mogą konkurować ze sobą na trasie z Chicago do Michigan i z powrotem (jak Erizo De Mar) lub na dłuższej trasie zachaczając dodatkowo o Indianę (jak Husaria). 








Ja osobiście najbardziej cieszyłam się z bardzo zgranej załogi na naszym jachcie. Choć większość z nas spotkała się po raz pierwszy na Husarii w pierwszym dniu zawodów to już po godzinie wspólnej żeglugi dało się odczuć, że pod przywódctwem Krzysztofa i Irka nasza ekipa odniesie niezapomniany sukcess. Nasi liderzy wiedzieli jak się zachować i jak dyrygować załogą. Odpowiednie, niedwuznaczne komendy były wydawane na czas i bardzo jasno, a przy manewrach nie było szarpaniny, ani nerwówki. Najbardziej jednak byłam dumna z mojej nowej koleżanki Dorotki Zubko. Bo była to najbardziej doświadczona dziewczyna pracująca na dziobie jachtu z jaką kiedykolwiek żeglowałam. Dziękuję wszystkim członkom załogi, którzy brali udział w Tri-State Regatta na Husarii za wspólnie spędzony czas i nowe doświadczenia. Jestem wdzięczna Krzysztofowi, że mogłam uczestniczyć w tegorocznych zmaganiach na jego żaglowcu. Oraz chciałabym wyrazić podziekowanie dla obu właścicieli, Husarii i Erizo De Mar, za to, że ich jachty w regatach reprezentowały nasz Joseph Conrad Yacht Club.  

Anna Grochowska
JCYC Vice-Commodore